Pwede na muling mangarap…

Gusto kong maniwala na pwede na nga. Kung ako lang, baka nga. Kaso bigla kong naalala ang mga simpleng taong sinamahan ko nitong nakaraang dalawang taong mangarap. Paano nga pala kung tanungin ako nina Yoyong, Manang Hilda, Bajekjek at iba pang mga magsasaka ng Sumilao kung totoo ngang pwede na silang mangarap muli? Paano kung tatanungin ako nina Ka Zaldy, Ate Virgie at Tatay Ben at ibba pang mga magsasaka ng Baha at Talibayog sa Calatagan kung may pag-asa na ba ang kanilang mga pangarap na magsaka ng matiwasay at mapayapa at din a manganganib na agawan sila ng lupa ng kumpanya ng mina ni Ramon Ang?

sumilao

Pwede ko bang isagot ng buong katapatan na pwede na nga? Kaso pag sinagot ko sila na pwede na nga, nakikinita ko na ang susunod na tanong? Di ba hindi naman bumoto si Noynoy pabor sa CARPER? Di ba kahit pinangako ni Pangulong Cory na ipamahagi ang Hda. Luisita sa mga magsaka ay di naman naisakatuparan hanggang sa ngayon?

Para sa akin, hindi na mahalaga ang sagot sa kung bakit nag-abstain ka sa pagboto sa CARPER bill. Palagay ko ganun talaga, may interes ang iyong pamilya sa lupa at labag sa interes ng iyong pamilya ang repormang agraryo. Hindi man ako sasang-ayon sa iyong piniling pasya pero hindi na misteryo kung bakit, at hindi ko man yun tanggap subalit maiintidihan ko.

Nakaukit sa aking alaala ang bakas ng galit, pagkalugmok, kawalan ng pag-asa sa kanilang mga mukha noong hindi naipasa ang CARPER noong Disyembre 2008. Nangahas kasi silang mangarap na maipasa ang extension at pagreporma ng CARP at pinaghirapan nila ang pangarap na yon – naglakad ng malayo, nagpakagutom, iniwan ang kanilang mga pamilya para ilaban ang CARPER. Kaya nga ang laki ng tuwa nila na naipasa rin ang CARPER sa wakas. Yun lang, namatayan kami ng isang kasama, si Ka Rene.

Pagkatapos ng mahirap at mahabang pakikipaglaban naipasa rin ang CARPER at ngayo’y batas na. Sayang hindi ka namin nakasama sa laban na iyon. Pakiramdam siguro nila hindi ka nakinig, hindi mo pinansin ang kanilang mga sakripisyo at hindi ka nakiisa sa kanilang pangarap. Kaya nga hindi ko alam kung pwede kong sasabihing pwede na nga silang mangarap?

Pwede ba silang mangarap na sa ilalim ng administrasyon ni Noynoy Aquino ay maipatupad ng maayos ang batas na ipinaglaban nila? Pwede na ba silang mangarap na dahil nagbunga ang kanilang sakripisyo at pagpupunyagi at magkakaroon na sila ng sariling lupa? Pwede ba silang mangarap na matatapos na ang pamamahagi ng lupa sa loob ng limang taong inilalaan ng CARPER?

Ayokong sabihin na sa ilalim ng administrasyon ni Noynoy Aquino ay walang pag-asa ang agrarian reform at ang mga magsasakang walang lupa. Naalala ko na sinabi mo sa Club Filipino na aasahan ng mamamayan ang iyong political will sa pagtulak ng pagbabago. Naalala ko din na kasama sa team mo si Butch Abad na naging isang magiting na DAR secretary nung panahon ni Pangulong Cory, yun nga lang sinagasaan sya ng mga panginooong maylupa at limang beses na-bypass sa Committee on Appointments.

Mahalaga para repormang agraryo at sa mga magsasaka na kakampi nila ang namumuno sa Department of Agrarian Reform. Mahalaga na ang namumunosa Dar ay naniniwala sa tunay ng repormang agraryo, mahalaga na ang secretary at ang Pangulo ay mayroong sapat na political will na itulak ang compulsory acquisition sa mga natitirang mga luapin na dapat ipamahagi sa mga Magsasaka. Palagay ko para sa mga Magsasaka, kung tama ang pagkakakilala ko sa kanila, umuubra ang pagbibigay ng tamang ehemplo. Palagay ko, kung sasabihin mo rerepasuhin natin ang lahat ng mga lupaing isinalalim sa Stock Distribution Option (SDO), gaya ng Had. Luisita at ipapamahagi ang mga ito sa pamamagitan compulsory acquisition ay pagkakatiwalaan ka ng mga magsasaka. Naiintindihan nila ang lengwahe ng sakripisyo dahil sanay sila dito.

Kapag tinanong nila ako kung maari silang mangarap sa administrasyon ng ibang mga kumakandidato, tahasan kong sasabihin na malabo. Mahirap kasing maniwala kung ang nakaupo ay kilalang nang-aagaw ng lupa o kaya ay kurakot.

Pero kung ang tanong ay may pag-asa ba ang repormang agraryo at ang kanilang mga pangarap sa administrasyong Aquino, ang sagot ay nasa iyong mga kamay.

The Story of a Boy

Once upon a time there was a boy. His name was Rafael S. Gonzales, or me. I was born in July 17, 1997. Sometimes my parents still tell stories about me when I was a little baby. I started school some time in 2000.

Almost all the grades I got were outstanding except for my penmanship. I was even awarded most obedient, best in CLE, and best in Reading. When I turned kinder 1, my teachers said that I can easily make friends. When I was kinder 2 I was almost an independent learner, but because of my handwriting I wasn’t. When I turned grade one I had problems in Math and Filipino. Then when I turned grade 3 I felt strange because I realized I could draw really good, and was addicted to Naruto, I also got a gold medal in a chess tournament. In grade 4 I learned how to play Basketball. Now I’m in grade 5 I still have problems with Math and Filipino, and my penmanship. My story isn’t finished yet but that is how it ends, for now

======================================

WHOA!!!! My little boy can write! The story I posted above is what Adee wrote for his assignment in his language class. It was originally posted by Mommy Jinkee as comment in my about page. Oh boy, Adee fills my heart with pride.  Adee, keep on writing anak. Love and miss you.

144

137 Sumilao farmers arrived at around 11pm last Saturday. Their arrival brought the total number of Sumilao farmers in Manila to 144. They came down the boat in their disciplines lines chanting, . All dressed in their uniform white shirts and they were a sight to see.

I can’t wait to see them marching around Malakanyang, chanting their hearts out, shouting to their hearts content to the high heavens praying for justice, truth and their own land to till. I cant wait to see them in double file walking the streets around the palace. But I will have to wait a little longer.

The news of their arrival shook their adversaries. The lady in Malakanyang got nervous, the businessman in Ortigas panicked. They made a full turn around, suddenly became interested in the negotiations, too afraid to see the 144 farmers take their first step in the walk around Malakanyang. Maybe we are in the verge of winning. Maybe not. I am sure of one thing though, they wont like it when we begin our charge.

The Sumilao farmers will win. We will make sure we will win. They deserve their land. They deserve justice.

gary sumilao farmer

Social Climbing Logo Contest by Reyna Elena

I am not very keen about contests normally but I find the Social Climbing Logo Contest by Reyna Elena an interesting concept to support. It is an initiative that foster bonding among Pinoy bloggers maliban pa sa medyo nakakatuwa ang konsepto ng social climbing. Ang concept pa lang mismo medyo social climbing na. Di talaga ako in sa mga ganito pero in the spirit of Social Climbing, makiki-akyat na din ako. Eto ang boto ko :

1. Chuvaness/Malen Logo 1

2. Pinoy Ambisyoso

3. Kotseng Kuba

4. Chuvaness/Malen Logo 2

5. 100% Batangueno

Ayan sa post na ito social climber na rin ako sa blogosphere. hehehe. Thanks for the fun Reyna Elena.

Tagged: High Five

I was tagged by Ms. Miney, the lady who is really a baby. Pangalawang nya na sa akin ito di ko pa naggagawa yung una pero uunahin ko ito dahil walang kinalaman sa edad.

High five daw ang tawag sa tag na ito at meron syang simpleng instructions:

Rules: Go through your archive and choose five of your favorite posts about your family, friends, yourself, something you love and lastly, one of your choice.

Here are my choices:

1.) Family

While my posts are mostly about things political, I wrote several things that are related to my family. My very first serious post is about my son ADEE.  Medyo malalim na ang pagkabaon nito sa archives ko at medyo mahaba din ang post na ito. Sinulat ko ito noong July 17, 2007 on his 1oth birthday. Babala lang sa mga madaling maiyak, kumuha na kayo ng panyo kung may balak kayong basahin ito. Kahit po si Adee naiyak nung mabasa nya ito 😛

2.) Friend

I have also written a few posts about friends. Lahat naman yun tauspuso kong sinulat at walang nakakalamang. Gusto ko lang i-highlight ang post ko about Miney’s first post sa blog nya kasi ako yung kumulit sa kanya na mag-blog matagal na. Medyo may katagalan din bago sya nagdecide to create a blog. Masaya nga ako kasi ang galing-galing nya na ngayon at madalas ay nasa top posts sa BOTD ang kanyang mga sinusulat. Sexy, funny, friendly, artful are just a few adjectives that may describe what her blog grew to become.

3.) Myself

Dito po ako nahirapan kasi I seldom write about mysel, more often I write about what I believe in, my view about issues , event and realities but seldom about Selvo.  Itong post about Il Postino touches a sentimental chord at di ko alam bakit.

4.) Something I Love

The Sumilao farmers and their struggle has been very much a part of me. Their struggle ain’t over yet and my involvement with them has deepened in the past couple of months. This post is about my first day with them during their 1,700 journey from Bukidnon to Manila. I am still “walking” with them til now.

5.) My Choice

My blog would not have what it is without this post. It established the character of my blog even though it was not intentional. I choose the post about Malu Fernandez – Mahaderang Matapoblre sa mga OFWs not because of the hype it created and the attention that it got but because it was the first post that established the character of my blog as one that is partisan to the ordinary working people, one that is critical and a blog that will make a stand one issues of public interest. As of this posting, it has 96,872 views with 2,386 comments. Every time I open this post my pc hangs for a couple of minutes to load all the comments.

There goes my High Five Miney. Thanks for the tag and in turn I tag Mommy Kengkay, the lady who has 2 babies :P. i hope she has time pa to respond to this tagkahit busy kaka-empake ang Kengkay family.

Send in the Clowns: The Batasan Circus

The brewing clash of the titans at the House of Representative might come to a head tonight as the Arroyo brats (Mikey and Dato) and the congressmen in their grocery bag will push for the ouster of Jose de Venecia as Speaker of the House in favor of their annointed one. Rep. Prospero Nograles. Frankly, I do not care much about what will happen tonight. Its just one of those circus events in the halls of power, a noisy and boring internecine quarrel of the trapos (traditional politicians). It is not even exciting anymore, no more drama, no more fireworks. Just a plain contest of who bought loyalties most and who paid the highest.

Would it matter for the nation whether its JdV or Noggie who sits high up front in the congress session hall? Is there any difference between the two? Nah, the two comes the same mould of traditional politicians who are out there to serve the whims of the powerful and the rich.

 

Would there be a change of legislative priorities if there is change in the House leadership? Nah, that is too much of an outcome to expect out of the clash of the trapos.

This clash in the House is nothing but a show of clowns. Heavy words – like change, moral revolution, moral renewal and others are thrown around as each representative explains (or more aptly, justify) his//her vote. Yet nobody means any of those words.

Halata naman bakit merong ganito at kung sino ang may pakana. Alam naman nating lahat ang puno’t-dulo nito ay ang ZTE expose ni Joey de Venecia.

Alam naman nating wala itong kinalaman sa taumbayan, wala itong kinalaman sa pagbabago, wala itong kinalaman sa katotohanan.

As I write, the voting is being done and it appears that JdV will lose the speakership. I am proud that my representative, Akbayan Rep. Risa Hontiveros – Baraquel will leave this DOG FIGHTto the DOGS.

Ramdam mo ba ang pag-asenso?

May katagalan na rin na lumalabas sa TV ang tinatawag na “Asenso Ads”. Ito ay mga testimonies ng mga tao na nagsasabing naramdaman nilang umasenso ang buhay nila. Siguro ito ang pantapat ng gobiyerno sa mga surveys na lumalabas na pakiramdam ng mga mamamayan ay lumala ang buhay nila. Ano ba ang nasa isip ng gobiyerno? Na di naman talaga totoo na di ramdam ng mga tao ang asenso at mas ramdam nila ang paglala ng buhay nila? Sa tingin ba ni Gloria at ng kanyang mga PR people ay di lang narealize ng mga tao na umasenso sila?

Di ba nila narealize na the fact na kinailangan nilang maglabas ng ads na ganito ay ebidensya na na di nga naramdaman ng tao ang asenso. Di masyadong nag-iisip. alam naman nila na pag nakita ang ads na ito ng mga tao sigurodaong di sila maka identify. Mahahalatang propaganda lang ito ng pamahalaan.

Gloria, OO na ramdam mo na ang pag-asenso; sampu ng mga kapamilya mo. wag mo na kami lokohin susme, kung ramdam ng mga tao ang pag-asenso bakit kailangan nyo pang magpa-ads ng ganyan ppara kumbinsihin ang mga tao.

Kayo ramdam nyo ba ang asenso?